Utylitaryzm

J 11,45-57

Utylitaryzm to system etyczny, według którego wskazane jest maksymalizowanie tego, co jest wartością i minimalizowanie tego, co jest anty-wartością, przy użyciu kryterium ilościowych. A więc dąży się w nim do maksymalizacji sumy szczęścia lub minimalizacji sumy nieszczęścia. Do zadowolenia możliwie wysokiej liczby ludzi, do możliwego zmniejszenia sumy bólu lub liczby osób cierpiących.

Zgodnie z poglądami wielu osób, jest to logiczne i sprawiedliwe. Przynajmniej według opinii Kajfasza. Uznaje on, że jeden człowiek może, a wręcz powinien, zginąć za cały naród. Niewinność tego konkretnego człowieka nie ma większego znaczenia...

Użycie zdolności

J 10,31-42

Każda zdolność może być wykorzystana w rożnych celach. Wiedza, mądrość, inteligencja mogą być użyte do kreatywności w czynieniu dobra. Albo i do uzasadniania popełniania zła.

Różne relacje

Łk 2, 41-52

Jak można wywnioskować z tego fragmentu, Jezus już jako dziecko potrafił nawiązywać relacje z rożnymi ludźmi. 

Rodzice zakładali, że znajduje się w tłumie pielgrzymów. Tak więc nie był zapewne stroniącym od innych odludkiem. Nauczyciele w świątyni prowadzili z nim partnerską rozmowę. Wobec tego potrafił "dogadać się" z ówczesną elitą intelektualną. Gdy wrócił z Marią i Józefem, był im poddany. Potrafił więc funkcjonować jako dziecko w rodzinie. A czyniąc postępy w mądrości i będąc w łasce u Boga, potrafił jednak wobec ludzi postępować tak, że był w łasce również u niż u nich...

Bez kontaktu bezpośredniego

Łk 7, 1-10

Może się wydawać, że setnik lekceważy Jezusa. Wszak nie udaje się do Niego osobiście. Jednak okazuje się, że chodzi o coś  zupełnie innego. Setnik wykazuje szacunek i pokorę, a także wie, że Jezus może zrobić cud i bez kontaktu bezpośredniego. 

Najsilniejsze więzy

J 19, 25-27

Od momentu ukrzyżowania Jezusa Jego matka i ulubiony uczeń będą tworzyć rodzinę. 

Bo najtrwalsze więzi to te, które zrodziły się pod krzyżem. A najbliższymi ludźmi są ci, z którymi się przeszło przez doświadczenie krzyża.

Między siłą a motywem

J 3, 13-17

Jeżeli różnica siły, możliwości i władzy między dwoma osobami jest duża, osoba słabsza może się obawiać i stać podejrzliwa. Nie dlatego, że ta silniejsza ma motyw by ją skrzywdzić, ale dlatego, że po prostu dysponuje taką możliwością. Ta zasada relacji międzyludzkich często "projektowana" jest na relację z Bogiem, którego siła, moc, możliwości są nieskończenie większe niż te każdego stworzenia.

Dealerzy informacji cennych

1 Kor 8, 1b-7. 10-13

Zazwyczaj człowiek popisujący się wiedzą o innej osobie nie rozgłasza informacji w celu krzewienia wiedzy. Najczęściej robi to, by samemu urosnąć przy obnażonej małości drugiego lub by zabłysnąć towarzysko i pozyskać status "dealera informacji cennych", za jakie niektórzy ludzie zawsze uważać będą (mniej lub bardziej interesujące) szczegóły z życia innych osób.

Fałszywi (nie tyko) prorocy

Łk 6, 20-26

Schemat działania każdego fałszywego proroka, sposób jego interakcji z otoczeniem, jest zasadniczo podobny: ja wam będę mówić to, co chcecie usłyszeć, wy zaś będziecie mi przyklaskiwać...

Mianowanie ambasadorów

Łk 6, 12-19

Przed "mianowaniem ambasadorów", czyli wyodrębnieniem grupy wysłanników, apostołów, Jezus dokonuje konsultacji. Modląc się przez całą noc konsultuje się z Ojcem.

Bez ogarków

Łk 6, 6-11

Wydaje się, że dla człowieka z uschłą ręką nie byłoby różnicy, gdyby Jezus uzdrowił go dzień później albo też zrobił to po cichu, gdzieś w jakimś kącie. Byłoby to "upieczenie dwóch pieczeni przy jednym ogniu" - uszczęśliwienie chorego oraz zadowolenie (czy raczej nierozdrażnianie) faryzeuszy i uczonych w Piśmie.

A jednak Jezus nie stosuje zasady "Panu Bogu świeczkę i diabłu ogarek". Jego postawa jest jasna, czytelna i niepozostawiająca żadnych wątpliwości.

Cena ochrony

Mt 1, 1-16. 18-23

Józef, człowiek sprawiedliwy, chce ochronić Marię przed zniesławieniem, a zapewne, biorąc pod uwagę realia ówczesnych czasów, także przed śmiercią. Zrobi to nawet za tak wielką cenę, jaką jest Jej utrata.

Pies ogrodnika

Mt 23,1.13-22

Jak się zachowują faryzeusze i uczeni w Piśmie? Jak przysłowiowy pies ogrodnika. 

Tak wyolbrzymiają trudy związane z wejściem do Królestwa Niebieskiego, iż wielu zniechęca się już przy podjęciu pierwszej decyzji, czy w ogóle wybierać się w drogę...

Oczekiwania

Mk 10,46-52

Jaka jest postawa ludzi wobec cierpiącego Bartymeusza?

Oczekiwanie, że nie będzie robił rabanu...

Przeciw elicie

Mk 10, 41-45

Pozostali uczniowie - czyli wszyscy poza Jakubem i Janem, łajają ich za domaganie się szczególnej pozycji w Królestwie Niebieskim. Co oburza tych dziesięciu? Czy to, że synowie Zebedeusza instrumentalnie traktują Nauczyciela? Czy też może to, że mają oni status swoistych Jezusowych ulubieńców? W końcu, poza Piotrem, tylko Jakub i Jan towarzyszyli Mistrzowi na górze Tabor...


 

Mistrz, decydent

Mk, 10, 35-40

Rozmowa wskazuje na to, iż synowie Zebedeusza w Jezusie widzą przede wszystkim przyszłego decydenta i władcę, pomimo iż zwracają się do Niego "Nauczycielu".

Relacja mistrz-uczeń postrzegana jest przede wszystkim jest z punktu widzenia samego związku między ludźmi, kierującego się określonymi prawidłowościami. Relacja petent-decydent określana jest przede wszystkim w kategoriach spraw do załatwienia, rzeczy do uzyskania, stanowisk do objęcia.

Przesilenie

Mk, 9, 14-29

Sytuacje kryzysowe, które są tak intensywne, że wydają się móc kogoś zniszczyć, zabić lub załamać, mogą stanowić przełom.

Duch rzuca cierpiącym chłopcem tak, że ten wygląda jak nieżywy. A jednak jest to moment uzdrowienia.

Rozpoczęcie, zakończenie

Mk, 8, 34-9,1

Ocalenie paradoksalnie rozpoczyna się od wzięcia krzyża. Zatracenie - od wyparcia się.

Rozmowy w drodze

Mk, 9, 33-37

Długa droga zazwyczaj nastraja do rozmów głębokich, na ważne tematy, szczerych, emocjonujących.

Jak widać, kwestia własnej wagi i pozycji łatwo może być uznana za ważną i  głęboką. A na pewno budzi emocje. Wyrazem szczerości zaś jest niestety demonstrowanie poczucia własnej wyższości i różnego rodzaju przewagi nad innymi.

Postawić namiot i obgadać sprawę

Mk 9, 2-10


W pewnym sensie zachowanie Piotra wydaje się bardzo sensowne.

W obliczu czegoś nowego, groźnego i niezrozumiałego przejawem rozsądku jest założenie bazy, przyjrzenie się nieznanemu oraz przedyskutowanie kwestii z bliskimi.

Identyfikacja a zrozumienie

Mk 8, 27-33

Piotr prawidłowo identyfikuje Jezusa jako Mesjasza. Jednakże zaraz potem okazuje się, że zupełnie brak mu zrozumienia dla Jego misji...

Czasem łatwo nadać nazwę lub etykietę. Zazwyczaj jednak bardzo trudno pojąć, co tak naprawdę pod nazwą się kryje. Łatwo jest kategoryzować. Trudno jest rozumieć.